Раст конквистадор рог æфсæйнаг згъæры,
Æз рабалц кодтон, хъæлдзæгæй цæуын,
Куы-иу зæрдæрай дыргъдоны лæууын,
Куы та мæ тæвд хид сæрсæфæнты згъæлы.
Куы – ʻгуыппæг арвыл сау мæйдар æхсæвы
Цъæх мигъ, къуыбæрттæй рæзгæйæ, уынын,
Кæсын æм, худгæ, мʻ амонд мæн уырны,
Æз, конквистадор рог æфсæйнаг згъæры.
Æмæ, кæд ацы дунейы бынтон,
Фæстаг цæг суадзын ма бауа нæ бон,
Æз уæд мæлæт цы фæнды хуызы хонын!
Кæронмæ не ʻхсæн фæстаг тох цæудзæн,
Æмæ, гæнæн и, бантыса мæнæн
Мæ мард къухæй æрвгъуыз хъоппæг æртонын.
Я верно болен: на сердце туман,
Мне скучно все, и люди, и рассказы,
Мне снятся королевские алмазы
И весь в крови широкий ятаган.
Мне чудится (и это не обман),
Мой предок был татарин косоглазый,
Свирепый гунн… я веяньем заразы,
Через века дошедшей, обуян.
Молчу, томлюсь, и отступают стены —
Вот океан весь в клочьях белой пены,
Закатным солнцем залитый гранит,
И город с голубыми куполами,
С цветущими жасминными садами,
Мы дрались там… Ах, да! я был убит.