Addis-Abeba, „Nowy Kwiat”.
Na brzegach źródeł przeźroczystych,
Niezwykły, ukwiecony świat,
A wokół krąg wąwozów mglistych.
Armidy sad... Wędrowiec tu
Chce ślub miłości dziwnej schować
(My pokłon swój składamy mu),
A róże, chcą go oczarować.
Tam duszę czyjś świdruje wzrok
Okrutny i pragnący swarów,
W sadach sykomor cichy mrok,
Ale wciąż szumi rząd platanów.
Аддис-Абеба, город роз.
На берегу ручьёв прозрачных,
Небесный див тебя принес,
Алмазной, средь ущелий мрачных.
Армидин сад… Там пилигрим
Хранит обет любви неясной
(Мы все склоняемся пред ним),
А розы душны, розы красны.
Там смотрит в душу чей-то взор,
Отравы полный и обманов,
В садах высоких сикомор,
Аллеях сумрачных платанов.