Աստծու տաճարը ամպերն էն,
Բայց հողն ել է ,Նրան ապաստան:
Ծաղկած լորենին անտառում,
Թռչուններն էն երգում լորենում:
Ինչպես լավ լուռ Քո ,գարունը
Քայլում է ուրախ դաշտերով,
Գարնանը երազի թևերով,
Հրեշտակները գալիսեն մեզ մոտ:
Եթե դա այդպես է Աստվածս
Եթե ես արդար էմ երգում,
Տուր ինձ նշան ,տուր ինձ Աստված,
Որ ճիշտ էմ կամքը հասկանում:
Նրա դեմը Որ տխուր է հիմա,
Դարձիր դու ինչպես Գաղտնի Լույս,
Ամեն ինչին որ նա ցանկանա,
Տուր նրան պատասխանը փայլուն:
ՈՒրախ թռչունների երգերից,
Հրեշտակի խողովակներից,
Թրթիռն սիրած թարթիչների,
և Ժպիտն է ավելի ցանկալի:
В скольких земных океанах я плыл,
Древних, веселых и пенных,
Сколько в степях караваны водил
Дней и ночей несравненных…
Как мы смеялись в былые года
С вольною Музой моею…
Рифмы, как птицы, слетались тогда,
Сколько — и вспомнить не смею.
Только любовь мне осталась, струной
Ангельской арфы взывая,
Душу пронзая, как тонкой иглой,
Синими светами рая.
Ты мне осталась одна. Наяву
Видевший солнце ночное,
Лишь для тебя на земле я живу,
Делаю дело земное.
Да, ты в моей беспокойной судьбе —
Ерусалим пилигримов.
Надо бы мне говорить о тебе
На языке серафимов.