Беләм. агачларга — безгә түгел
Яшәү бөеклеге бирелгән:
Назлы җиребездә — без чит затлар,
Алар исә — туган илендә.
Тирән көздә кырлар бушаганда
Кызгылт шәфәкъ, гәрәбә таңнар
Белән төсләнергә өйрәтелә
Бу ирекле вә яшел җаннар.
Мусалары бардыр имәнлектә,
Мәръямләре — пальмалыкларда...
Бер-беренә алар эндәшәләр,
Сулар дәррәү шыбырдаганда.
Һәм дә җирнең тирән түрләрендә,
Алмаз-граниларны чарлатып,
Чишмә җырлый, талны яшелләндереп,
Сикомора күңелен яңартып.
Әй, мин дәген күңел түрендәге
Илне тапсам, җырсыз, елаусыз
Биеклеккә үсеп китәр идем,
Меңъелларны кичеп риясыз!
Я знаю, что деревьям, а не нам,
Дано величье совершенной жизни,
На ласковой земле, сестре звездам,
Мы — на чужбине, а они — в отчизне.
Глубокой осенью в полях пустых
Закаты медно-красные, восходы
Янтарные окраске учат их, —
Свободные, зеленые народы.
Есть Моисеи посреди дубов,
Марии между пальм… Их души, верно
Друг другу посылают тихий зов
С водой, струящейся во тьме безмерной.
И в глубине земли, точа алмаз,
Дробя гранит, ключи лепечут скоро,
Ключи поют, кричат — где сломан вяз,
Где листьями оделась сикомора.
О, если бы и мне найти страну,
В которой мог не плакать и не петь я,
Безмолвно поднимаясь в вышину
Неисчислимые тысячелетья!