Mi revas kun arogo kaj fier’
Batali pro la frukt’ malpermesata,
Hastante ĉiam kun pasi’ malsata
Al nova amo, nova vivprosper’.
Kaj en oldeco veni al la ver’
De l’ Kristanismo, pura kaj beata,
Al monaĥej’ malriĉa, nekonata
Foriri, kvazaŭ al la Sankta Ter’.
Sed kiam mi, subite, inter kantoj
Kaj krioj de diboĉoj triumfantaj
Rekonsciiĝos, kvazaŭ somnambul’,
Mi ekmemoros, ke en vivo vana
Ne havis mi amikojn, sentaŭgul’,
Kaj ne feliĉis pro ridet’ infana.
Моя мечта надменна и проста:
Схватить весло, поставить ногу в стремя
И обмануть медлительное время,
Всегда лобзая новые уста.
А в старости принять завет Христа,
Потупить взор, посыпать пеплом темя
И взять на грудь спасающее бремя
Тяжелого железного креста!
И лишь когда средь оргии победной
Я вдруг опомнюсь, как лунатик бледный,
Испуганный в тиши своих путей,
Я вспоминаю, что, ненужный атом,
Я не имел от женщины детей
И никогда не звал мужчину братом.