Nikolaj Goemiljov
Don Juan

Mijn droom is trots en simpel tegelijk:
Het dralen van de tijd te overwinnen,
Op reis gaan, vele schoonheden beminnen,
Tot ik een hoge ouderdom bereik.

Dan wijd ik me aan Christus' koninkrijk,
Met as bestrooid treed ik het klooster binnen,
Waar ik me op het leven ga bezinnen
En afstand doe van alle aardse slijk!

Maar op het hoogtepunt van het festijn
Ontwaak ik uit de wirwar van mijn wegen.
Ik zie opeens hoe ijdel dromen zijn:

Dat ik tot nutteloosheid ben gedoemd,
En bij geen vrouw ooit kindren heb gekregen,
Noch ooit een man mijn broeder heb genoemd.

Werkgroep Slavistiek Leiden

Николай Гумилёв
Дон-Жуан

Моя мечта надменна и проста:
Схватить весло, поставить ногу в стремя
И обмануть медлительное время,
Всегда лобзая новые уста.

А в старости принять завет Христа,
Потупить взор, посыпать пеплом темя
И взять на грудь спасающее бремя
Тяжелого железного креста!

И лишь когда средь оргии победной
Я вдруг опомнюсь, как лунатик бледный,
Испуганный в тиши своих путей,

Я вспоминаю, что, ненужный атом,
Я не имел от женщины детей
И никогда не звал мужчину братом.

Перевод стихотворения Николая Гумилёва «Дон-Жуан» на голландский.
>