Την ξέρω αυτή τη γυναίκα-αερικό
Από τις λέξεις έχει πικρά κουραστεί
Στο τρεμοφέγγισμα το μυστικό
Των μεγάλων ματιών της ζει.
Διάπλατα ανοίγει την ψυχή ,
Στων στίχων μόνο την μελένια μουσική.
Απέναντι στης ζωής την γιορτή,
Κουφή και αλαζονική.
Δίχως ήχο οι κινήσεις σιγανές,
Παράξενο το βήμα της.
Κλασική καλλονή δεν την λες
Μα όλη μου η ευτυχία στο βλέμμα της.
Όταν απρόσμενα διψάω,
Τολμηρός και περήφανος στην πηγή της
Μαθαίνω σοφά, γλυκά να πονάω
Στο λίγωμα και στην σαγήνη της.
Την φωτίζουν τα βάσανα
Στο χέρι της κρατάει αστραπές
Και σαν σκιές τα δικά της όνειρα
Στου παραδείσου την φλογισμένη άμμο.
Я знаю женщину: молчанье,
Усталость горькая от слов,
Живет в таинственном мерцаньи
Ее расширенных зрачков.
Ее душа открыта жадно
Лишь медной музыке стиха,
Пред жизнью дольней и отрадной
Высокомерна и глуха.
Неслышный и неторопливый,
Так странно плавен шаг ее,
Назвать нельзя ее красивой,
Но в ней все счастие мое.
Когда я жажду своеволий
И смел, и горд — я к ней иду
Учиться мудрой сладкой боли
В ее истоме и бреду.
Она светла в часы томлений
И держит молнии в руке,
И четки сны ее, как тени
На райском огненном песке.