Фæд-фæдыл иугъæдон ызгъорынц
Мæ бонтæ, уыцы рисæй дзаг,
Цæвиттон уардитæ ызгъæлынц,
Ыскъуыйы булæмæргъты цард.
Фæлæ йæхæдæг дæр æнкъард у,
Æнкъард у бардзырд раттæг уарзт,
Йæ зæлдаг цармы бын та марг туг
Тындзы йæ тугдадзинты тагъд.
Æмæ мæнæн, зæххыл цæргæйæ,
У ‘рмæстдæр иу бæллиц зынаргъ:
Цæмæй, куырм сабитау, дыууæйæ
Ыссæуæм хæхты рæгътæм мах,
Æрмæст сæгътæ кæм хизы буцæй,
Кæм лидзынц урс æврæгътæ дард,
Æруад уардитæ сгаргæ, хъусæм
Æдзæммард булæмæргъты зард.
Однообразные мелькают
Всё с той же болью дни мои,
Как будто розы опадают
И умирают соловьи.
Но и она печальна тоже,
Мне приказавшая любовь,
И под ее атласной кожей
Бежит отравленная кровь.
И если я живу на свете,
То лишь из-за одной мечты:
— Мы оба, как слепые дети,
Пойдем на горные хребты,
Туда, где бродят только козы,
В мир самых белых облаков,
Искать увянувшие розы
И слушать мертвых соловьев.