Շատ միալար էն անց կենում
Նույն ձեվի ցավով օրերն իմ
Ոնց որ թափվում էին վարդերը
և սոխակները մահանում:
Բայց նա ել ինձ նման տխուր է
Հրաման տվել իրեն սիրել,
և նրա ատլասե մաշկի տակ
Թունավոր արյուն է լցվել:
և եթե աշխարհում ապրում էմ,
Միայն միակ երազանքով:
Մենք միասին կույր երեխա էնք,
Գնանք լեռնագագաթներով ,
Այնտեղ որտեղ միայն այծերնեն,
Մեծ սպիտակ ամպի աշխարհում,
Որոնել թոռոմած վարդերը
Լսել մահացած սոխակներուն:
Однообразные мелькают
Всё с той же болью дни мои,
Как будто розы опадают
И умирают соловьи.
Но и она печальна тоже,
Мне приказавшая любовь,
И под ее атласной кожей
Бежит отравленная кровь.
И если я живу на свете,
То лишь из-за одной мечты:
— Мы оба, как слепые дети,
Пойдем на горные хребты,
Туда, где бродят только козы,
В мир самых белых облаков,
Искать увянувшие розы
И слушать мертвых соловьев.