Czytelnik ksiąg, chciałem przekroczyć próg
W mój cichy raj w pokorze oświecenia,
Lubiłem te meandry dziwnych dróg,
Gdzie nie ma szans i gubią się wspomnienia.
Potokiem wersów płynąć ciągle w przód,
W gardziel rozdziałów wpływać niecierpliwie
I obserwować szał spienionych wód,
I w rozhukanym nurzać się przypływie!
Ale wieczorem… O, jak straszny mrok
Za szafą, za obrazem w ciemnym kącie,
Nawet wahadło, jak księżyca wzrok
Śledzący błędne ognie gdzieś na błocie!
Читатель книг, и я хотел найти
Мой тихий рай в покорности сознанья,
Я их любил, те странные пути,
Где нет надежд и нет воспоминанья.
Неутомимо плыть ручьями строк,
В проливы глав вступать нетерпеливо
И наблюдать, как пенится поток,
И слушать гул идущего прилива!
Но вечером… О, как она страшна,
Ночная тень за шкафом, за киотом,
И маятник, недвижный, как луна,
Что светит над мерцающим болотом!