Төшкә керде: икебез дә үлдек,
Тыныч кыяфәттә ятабыз.
Ике гробта, ике ап-ак гробта —
Янәшәдә ике каплавыч.
“Җитте инде!” — диеп әйткәнебез
Нәрсәне һәй ничек аңлаттты?
Тик бик сәер: йөрәк сызламады —
Еламыйча тибүен туктатты.
Биктә сәер хисләр сүрелүе,
Уй-хыяллар туктап калуы,
Синең иреннәрен салкын, әмма
Әүвәлгечә назлы булуы.
Өнгә ашты: икебез дә үлдек,
Тыныч кыяфәттә ятабыз.
Ике гробта, ике ап-ак гробта —
Янәшәдә ике каплавыч.
Мне снилось: мы умерли оба,
Лежим с успокоенным взглядом,
Два белые, белые гроба
Поставлены рядом.
Когда мы сказали — довольно?
Давно ли, и что это значит?
Но странно, что сердцу не больно,
Что сердце не плачет.
Бессильные чувства так странны,
Застывшие мысли так ясны,
И губы твои не желанны,
Хоть вечно прекрасны.
Свершилось: мы умерли оба,
Лежим с успокоенным взглядом,
Два белые, белые гроба
Поставлены рядом.