Nikolajus Gumiliovas
Ið slibino urvo

Ið Kijevo spindinèio
    Nuo slibino lindinèio
Á þmonà man ragana teko.
    O rodës — balsingàjà
    Gausiu lakðtingalà,
Kur gieda ir pasakas seka.

    Kvieèiu — jinai raukiasi,
    Paglostoma — niaukiasi,
Per pilnatá kvaista jai mintys:
    Tik stena kankinasi,
    Lyg bût pakasynose
Ir eitø ið ryto skandintis.

    Tariu jai: „Man krikðtytam
    Kaip Vieðpaties rykðtë tu
Ir ilgesiu sielà uþëdei.
Marinti tau metas já —
    Ar Dniepro verpetuose,
    Ar Plikojo kalno papëdëj.“

    Tie priekaiðtai slegia jà
    Ir gilina negalià.
O, kaip padaryt, kad pasveiktø ji? —
    Paukðtelis nunykstantis,
    Berþelis, pakrypstantis
Bedugnën ant skardþio prakeiktojo.
Andrius Krivas
(Nikolay Gumilev`s site)

Николай Гумилёв
Из логова змиева

    Из логова змиева,
    Из города Киева,
Я взял не жену, а колдунью.
    А думал забавницу,
    Гадал — своенравницу,
Веселую птицу-певунью.

    Покликаешь — морщится,
    Обнимешь — топорщится,
А выйдет луна — затомится,
    И смотрит, и стонет,
    Как будто хоронит
Кого-то, — и хочет топиться.

    Твержу ей: крещеному,
    С тобой по-мудреному
Возиться теперь мне не в пору;
    Снеси-ка истому ты
    В Днепровские омуты,
На грешную Лысую гору.

    Молчит — только ежится,
    И все ей неможется,
Мне жалко ее, виноватую,
    Как птицу подбитую,
    Березу подрытую
Над очастью, Богом заклятою.

Стихотворение Николая Гумилёва «Из логова змиева» на литовском.
(Nikolay Gumilev in lithuanian).

In other languages

All translations of this poem →