Мин ыңгыраштым яман төштән,
Һәм кайгыдан кинәт уяндым,
Төшкә керде - син яраттың ятны,
Ә мин — бозлы суда коендым...
Ятагымнан торып, йөгердем мин,
Катил качкан кебек плахадан,
Һәм күзәттем тонык фонарьларның
Ерткыч күзләредәй янганын.
Юктыр минем кебек моңлы сукбай
Бу хәстәрсез төнге дөньяда —
Дөм караңгы урамнарны гизәм,
Гүя корган шыксыз елгада...
Килеп бастым ишегең каршына мин —
Барча юллар монда китерә:
Тик барыбер беркайчан да кыймам
Аны ачып, алга үтәргә...
Беләм ич, ул сине рәнҗеткәнен,
Хәтта төштә генә булса да,
Әмма янә үлепләр үк бетәм,
Басалмыйча изге тупсаңа...
Застонал я от сна дурного
И проснулся, тяжко скорбя:
Снилось мне — ты любишь другого
И что он обидел тебя.
Я бежал от моей постели,
Как убийца от плахи своей,
И смотрел, как тускло блестели
Фонари глазами зверей.
Ах, наверно таким бездомным
Не блуждал ни один человек
В эту ночь по улицам темным,
Как по руслам высохших рек.
Вот, стою перед дверью твоею,
Не дано мне иного пути,
Хоть и знаю, что не посмею
Никогда в эту дверь войти.
Он обидел тебя, я знаю,
Хоть и было это лишь сном,
Но я все-таки умираю
Пред твоим закрытым окном.