Նիկոլայ Գումիլյով
Երբ կյանքի խավար ու խոր անդունդից…
Երբ կյանքի խավար ու խոր անդունդից
Իմ հպարտ հոգին վեր ելավ արթուն,
Հուղարկավորման տխուր հանդեսի
Թախծալի-անուշ մի երգ էր հնչում:
Եվ այդ մեղեդու հնչյունների տակ,
Մարմար դագաղիս վրա խոնարհված,
Համբուրում էին փերի, հրեշտակ
Իմ շուրթերր և ճակատը գունատ:
Եվ ես, դուրս ելած լուսե եթերից,
Հին, ուրախ օրեր մտաբերեցի
Եվ, գերված սիրո թախծոտ երգերից,
Աշխարհի շեմը կրկին հատեցի:
Ծաղիկներ առատ ես տարածեցի
Թափանցիկ փայլով հնչուն շիթերի,
Որ բուրող շուրթով՝ մարդկանց հողածին
Համբույրներն իրենց ետ դարձնեմ էլի:
Хачик Манаселян
(Nikolay Gumilev`s site)
Николай Гумилёв
Когда из темной бездны жизни...
Когда из темной бездны жизни
Мой гордый дух летел, прозрев,
Звучал на похоронной тризне
Печально-сладостный напев.
И в звуках этого напева,
На мраморный склоняясь гроб,
Лобзали горестные девы
Мои уста и бледный лоб.
И я из светлого эфира,
Припомнив радости свои,
Опять вернулся в грани мира
На зов тоскующей любви.
И я раскинулся цветами,
Прозрачным блеском звонких струй,
Чтоб ароматными устами
Земным вернуть их поцелуй.