Хәзер тыныч булуым өчен
Мәрхүм булды азатлыгым.
Иң якты вә зифа турында
Табигатьләр сөйли тагын.
Эсседән корыган еакта,
Кояшта үзенчә сөенеп,
Иң зифа вә серле турында
Цикада җырлый, көенеп.
Күрерменме ярда күбекләр
Көмешләрдәй ялтыравын —
Иң серле вә назлы турында
Искә төшерә диңгез шавы.
Янә төн җилкән күтәрер,
һәм дә күкне иңләп йөзәр —
Иң назлым, сөеклем турында
Бәгыремне ал төш өзәр...
За то, что я теперь спокойный,
И умерла моя свобода,
О самой светлой, о самой стройной
Со мной беседует природа.
В дали, от зноя помертвелой,
Себе и солнцу буйно рада,
О самой стройной, о самой белой
Звенит немолчная цикада.
Увижу ль пены побережной
Серебряное колыханье, —
О самой белой, о самой нежной
Поет мое воспоминанье.
Вот ставит ночь свои ветрила
И тихо по небу струится, —
О самой нежной, о самой милой
Мне пестрокрылый сон приснится.