Мин бүтән дога укымам,
Онытылган сүзләре.
Баш өстемдә янау кошы —
Утлы аның күзләре.
Зарлы коркылдау ишетәм —
Черек цимбаллар чыңы,
Ишетәм хә диңгез шавын,
Шомлы кыялар моңын.
Күрәм мин корыч тырнаклар —
Алар күкләрдән яный,
Гүя сихри болыт гаме
Өмет түрләрен ялмый.
Куркам мин. Ниләр тели ул? —
Мин яшь Генимед түгел...
Баш очымда нурлар сибә
Элладаның чал күге.
Әгәр Алла күгәрчене
Килсә: “Бул әзер!” — диеп,
Нигә ул шулай ваемсыз,
Күңелемә кырыс тиеп?..
Я не смею больше молиться,
Я забыл слова литаний,
Надо мной грозящая птица,
И глаза у нее — огни.
Вот я слышу сдержанный клекот,
Словно звон истлевших цимбал,
Словно моря дальнего рокот,
Моря, бьющего в груди скал.
Вот я вижу — когти стальные
Наклоняются надо мной,
Словно струи дрожат речные,
Озаряемые луной.
Я пугаюсь, чего ей надо,
Я не юноша Ганимед,
Надо мною небо Эллады
Не струило свой нежный свет.
Если ж это голубь Господень
Прилетел сказать — Ты готов! —
То зачем же он так несходен
С голубями наших садов?