Юк, бернәрсә үзгәрмәгән
Гади, чал табигатьтә,
Тик тирә-як яктыртылган,
Хозурлык чәчеп хәтта.
Бәлки менә шулай килер
Хәлсез мәле кешенең,
Инде чиксез төндә Алла
Ачса хөкем ишеген...
Бел, дускаем, горур-назлым,
Тик син — алтынчәч белән,
Мин бер мизгелгә булса да
Үз-үзем була беләм.
Син елмайдың, яратканым,
һәм үзең сизми үттең —
Ничек балкыйсың, һәм нинди
Караңгылыкны сүттең.
Нет, ничего не изменилось
В природе бедной и простой,
Всё только дивно озарилось
Невыразимой красотой.
Такой и явится, наверно
Людская немощная плоть,
Когда ее из тьмы безмерной
В час судный воззовет Господь.
Знай, друг мой гордый, друг мой нежный,
С тобою лишь, с тобой одной,
Рыжеволосой, белоснежной,
Я стал на миг самим собой.
Ты улыбнулась, дорогая,
И ты не поняла сама,
Как ты сияешь, и какая
Вокруг тебя сгустилась тьма.