Бу җил нинди канатсыз вә сүрән!
Шәфәкъ — чатнаулы кавындай — күрәм...
Һәм,төрткәләп, ашыктырам-барлыйм
Сүлпән тәгәрәүче болытларны.
Мондый салмак, акрын кичләрдә
Кучер куалый соңгы көчләрдән,
Балыкчылар ишә җайлабрак,
Урманчылар кисә сайлабрак
Бик зур, бөдрә, мәгърур имәннәрне...
Ә галәмләр өчен җаваплылар,
Язмышларның хөр агышын аңлап,
Барча ритм һәм моңнарны барлап,
Илһам эзли, шигъри юллар төзеп —
Бу дөньяның рухсыз төшен өзеп.
Как этот ветер грузен, не крылат!
С надтреснутою дыней схож закат.
И хочется подталкивать слегка
Катящиеся вяло облака.
В такие медленные вечера
Коней карьером гонят кучера,
Сильней веслом рвут воду рыбаки,
Ожесточенней рубят лесники
Огромные, кудрявые дубы…
А те, кому доверены судьбы
Вселенского движения и в ком
Всех ритмов бывших и небывших дом,
Слагают окрыленные стихи,
Расковывая косный сон стихий.