ნიკოლაი გუმილიოვი
ნუგეში

სამარეში ვინც წევს,
ისმენს უცხო ხმას,
თეთრ შროშანთა სურნელს
ნეტარებით სვამს,

სამარეში ვინც წევს,
ხედავს წმინდა სხივს,
სერაფიმთა ნაზ ფრთებს,
თოვლის ფანტელს ცივს.

მართალია, კვდები
და სიცივეს გრძნობ,
ვეღარაფერს ხვდები,
ვეღარაფერს ცნობ.

მაგრამ მიხვალ ედემს,
მე ვევედრე ღმერთს,
ეს ასეა, ვიცი,
შენს თავს ვფიცავ ერთს.
ვასილ გულეური
(Nikolay Gumilev`s site)

Николай Гумилёв
Утешение

Кто лежит в могиле,
Слышит дивный звон,
Самых белых лилий
Чует запах он.

Кто лежит в могиле,
Видит вечный свет,
Серафимских крылий
Переливный снег.

Да, ты умираешь,
Руки холодны,
И сама не знаешь
Неземной весны.

Но идешь ты к раю
По моей мольбе,
Это так, я знаю,
Я клянусь тебе.

Стихотворение Николая Гумилёва «Утешение» на грузинском.
(Nikolay Gumilev in georgian).

In other languages

All translations of this poem →