Ул уза энҗе юллардан
Яр бакчалары буйлап,
Кешеләр кирәкмәс эштә
Йөриләр, нидер уйлап.
“Исәнме, көтүче! Балык
Тотучы да, исәнме!
Үзем белән чакырам сезне:
Бәхет юрау — исәбем!
Балыклармы, сарыклармы
Адәм күңеленнән эре? —
Табышларга каныкмагыз
Сез, күк сәүдәгәрләре!
Галилейда эшләрегез
Өчен йорт түгел бүләк, —
Сезгә булыр якты оҗмах
Ал йолдыздан кулайрак.
Кояш килә боегаеп —
Ахырзаман җилгәри,
Әмма Алла Улын көтә
Мәңгё Бәхет көннәре.
Он идет путем жемчужным
По садам береговым.
Люди заняты ненужным,
Люди заняты земным.
«Здравствуй, пастырь! Рыбарь, здравствуй!
Вас зову я навсегда,
Чтоб блюсти иную паству
И иные невода.
Лучше ль рыбы или овцы
Человеческой души?
Вы, небесные торговцы,
Не считайте барыши.
Ведь не домик в Галилее
Вам награда за труды, —
Светлый рай, что розовее
Самой розовой звезды.
Солнце близится к притину,
Слышно веянье конца,
Но отрадно будет Сыну
В Доме Нежного Отца».
Не томит, не мучит выбор,
Что пленительней чудес?!
И идут пастух и рыбарь
За искателем небес.