Osip Mandelstam
Onze woorden zijn tien passen ver niet te horen...

Onze woorden zijn tien passen ver niet te horen
en we voelen geen land onder ons, waar we horen.
En hoe weinig aan taal je maar vuil hebt te maken,
onze Bergreus komt altijd en eeuwig ter sprake.
Met zijn vlezige vingers, als wormen met haar,
met zijn spreken in halters, zo zwaar en zo waar.
Met zijn kakkerlaksnor, die maar glimlacht,
met zijn laarzen gepoetst, vol van glimkracht.

Al het tuig om hem heen, met spichtige nek —
hij maar spelen met leiders, half mens en half gek,
die maar tetteren, kniezen, miauwen,
en hijzelf met zijn degen maar houwen.
Als een hoefijzer smeedt hij decreet na decreet:
in je kruis, voor je kop, op je neus, op je ogen.
Als de beul even rust kan hij bogen
op zijn machtige borst van Osseet.

Arie Van Der Ent

Осип Мандельштам
Мы живем, под собою не чуя страны...

Мы живем, под собою не чуя страны,
Наши речи за десять шагов не слышны,
А где хватит на полразговорца,
Там припомнят кремлевского горца.
Его толстые пальцы, как черви, жирны,
И слова, как пудовые гири, верны,
Тараканьи смеются глазища
И сияют его голенища.

А вокруг него сброд тонкошеих вождей,
Он играет услугами полулюдей.
Кто свистит, кто мяучит, кто хнычет,
Он один лишь бабачит и тычет.
Как подкову, дарит за указом указ —
Кому в пах, кому в лоб, кому в бровь, кому в глаз.
Что ни казнь у него — то малина
И широкая грудь осетина.

Перевод стихотворения Осипа Мандельштама «Мы живем, под собою не чуя страны...» на голландский.