Моңа кадәр ничек яшәгәнбез
Без тынлыкта, сөенеч-каигысыз,
Утлы яуда җиңү дауламыйча,
Хисләр галәмендә янмыйча.
Моңа кадәр... әмма соң түгел ич —
Рух кояшы безгә иелә:
Рух кояшы назлы вә дәһшәтле
Безнең офыкларга сибелә.
Рух балкышы, май чәчкәсе кебек,
Караңгылыкны яра ярсулы —
Тәнем исә, гаҗәп хозурлыктан
Каушап, аңа сүзсез буйсына.
Кыргый дала ирек-киңлегендә,
Серле карурманнар түрендә
Аңлаешсыз бернәрсә дә юктыр
Интектергеч шомлы күңелгә...
Сизәм инде: тиздән көзләр җиткәч,
Кояш сөенечләре сулачак, —
Һәм рух агачыннан адәм өзеп
Алтын җимешләрне алачак.
Как могли мы прежде жить в покое
И не ждать ни радостей, ни бед,
Не мечтать об огнезарном бое,
О рокочущей трубе побед.
Как могли мы… но еще не поздно,
Солнце духа наклонилось к нам,
Солнце духа благостно и грозно
Разлилось по нашим небесам.
Расцветает дух, как роза мая,
Как огонь, он разрывает тьму,
Тело, ничего не понимая,
Слепо повинуется ему.
В дикой прелести степных раздолий,
В тихом таинстве лесной глуши
Ничего нет трудного для воли
И мучительного для души.
Чувствую, что скоро осень будет,
Солнечные кончатся труды
И от древа духа снимут люди
Золотые, зрелые плоды.