Nikołaj Gumilow
Mój czas

Świt jeszcze nie rozproszył mroku,
Ni dnia, ni nocy nie ma wokół,
Pod moim oknem, nastroszona,
Przez sen porusza skrzydłem wrona,
Gwiazda za gwiazdą w tej godzinie
Na wieki z nieboskłonu ginie.
To pora, w której wszystko mogę:
Do wroga znajdę w myślach drogę
I, bezbronnemu w tej pomroce,
Na piersi jako zmora skoczę.
Uśpionej zjawię się dziewczynie
Jak dotąd anioł stróż jedynie
I w jej pamięci, jak promienie
Wniknąwszy w senne zapomnienie,
Utrwalę swoich rysów znamię
Jak symbol piękna nad pięknami.

A wokół cicho tak i głucho,
Że wszelki szmer wyłowi ucho:
Nocnego zwierza krok i chyży
Lot sowy, koczownika wyżyn.

A gdzieś tam hucznie tańczy morze,
Nad nim biaława mgła w przestworze,
Niby dym z fajki marynarza,
Którego trupa piach obnaża.
A przedporanny wiew na poły
Jest i okrutny, i wesoły
Jak ja wesoły o przedświcie,
Okrutny, niby moje życie.
Czymże są dla mnie losy czyje?
Czy własne sam do dna dopiję?
Czy pojmę z woli swej prawdziwie
Choć jedno źdźbło na ziemskiej niwie?
Wy, śpiący wokół mnie w pościeli,
Którzyście witać dnia nie chcieli,
Przeto że litość dla was miałem
I sam swej pory dokonałem,
Pozwólcie jutro mrok wieczysty
Także powitać bez asysty.

Zbigniew Dmitroca