Николай Гумилёв
Уарзт
Сæрыстыр, лæппу-лæгау, лирик
Мæ хæдзармæ бацыд æваст.
Уыд йе схъæл ныхæстæн сæ мидис —
Уа хъуамæ ʻрмæст ууыл мæ маст.
Тæргайгуыз, былысчъилтæ кодта,
Мæ чиныг мын бахгæдта сонт,
Йæ дзабырæй астæрд æрхоста
ʻМæ загъта: «Нæ уарзын бынтон».
Йæ духи къæйных хæрздæф кодта,
Налатæй йæ къухдарæн зынд,
Стæй дидинджыты бын фæкодта
Мæ хуыссæнтæ æмæ мæ фынг.
Мæ хæдзар фæуагътон мæстыйæ,
Уый сбæндæн мæ фæстæ, ныййарц,
Йæ лæдзæг зылланг уыртыл хойы,
Цæвиттон ын арц у, ʻви старц.
Гъе, афтæ фæцух дæн мæ зондæй,
Мæ хæдзармæ налдæр уæндын,
Æрцæуæджы ʻнæфсæрм æвзагæй
Æдзухдæр йæ кой кæнын ныр.
Инал Плиев
(Nikolay Gumilev`s site)
Николай Гумилёв
Любовь
Надменный как юноша, лирик
Вошел, не стучася, в мой дом
И просто заметил, что в мире
Я должен грустить лишь о нем.
С капризной ужимкой захлопнул
Открытую книгу мою,
Туфлей лакированной топнул,
Едва проронив: не люблю.
Как смел он так пахнуть духами!
Так дерзко перстнями играть!
Как смел он засыпать цветами
Мой письменный стол и кровать!
Я из дому вышел со злостью,
Но он увязался за мной,
Стучит изумительной тростью
По звонким камням мостовой.
И стал я с тех пор сумасшедшим.
Не смею вернуться в свой дом
И все говорю о пришедшем
Бесстыдным его языком.