Син буш сүзләр генә әйттең,
Ә кызкай чәчәк атты:
Алтын бөдрәләрен тарап,
Сөенечтән балкып атлый.
Хәзкр чиркәүдә булганда
Гел укый сиңа дога:
Сине уйлап, кояшка да,
Күккә дә назлы бага.
Күзләренә яшьләр тула,
Яшен килүен сизеп —
Кирәксә, сиңа — чәчкәдәй —
Гомерен дә бирер өзеп...
Ты говорил слова пустые,
А девушка и расцвела:
Вот чешет косы золотые,
По-праздничному весела.
Теперь ко всем церковным требам
Молиться ходит о твоем,
Ты стал ей солнцем, стал ей небом,
Ты стал ей ласковым дождем.
Глаза темнеют, чуя грозы,
Неровен вздох ее и част,
Она пока приносит розы,
А захоти — и жизнь отдаст.