Арган гына лаеклы дога кылырга
Тик гашыйк кына — язгы болынга!
Күктә — якты йолдызлыклар, җирдә — саныш,
Төндә акрын “Ярар” яңгырый һәм эри тавыш...
Бу — күндәмлек! Кил дә, иел минем өстемдә
Моңлы сылу, туй фатаң — матәм төсендә.
Минем илем хәсрәт тулы үрдә югалган —
Кайгылы күңелгә юктыр кулайрак аннан.
Менә җирәнсу түмгәкләр һәм юеш ерым —
Уйланма байлыкка түгел — аларга карыйм.
Кем мин: гашыйк җанмы, әллә — чиктән тыш арган?
Шундый рәхәт бүген, чөнки уйчанлык югалган!
Тыныч кына карап торам дала сулышын,
Колбаганың салмак кына җыру тавышын.
Только усталый достоин молиться богам,
Только влюблённый — ступать по весенним лугам!
На небе звезды, и тихая грусть на земле,
Тихое «пусть» прозвучало и тает во мгле.
Это — покорность! Приди и склонись надо мной,
Бледная дева под траурно-черной фатой!
Край мой печален, затерян в болотной глуши,
Нету прекраснее края для скорбной души.
Вон порыжевшие кочки и мокрый овраг,
Я для него отрекаюсь от призрачных благ.
Что я: влюблён или просто смертельно устал?
Так хорошо, что мой взор, наконец, отблистал!
Тихо смотрю, как степная колышется зыбь,
Тихо внимаю, как плачет болотная выпь.