Үш жылғы аштық пен обадан
Байтақ ел қажыды қалжырап.
Мейірімді Леонардқа бар адам
«Құтқар» — деп жалынды зар жылап.
Байырғы құпия киенің
Бар сырын Леонард ұққан-ды.
Құп алып қалың ел тілегін
Қып-қысқа бір жазда құтқарды.
Басталды бұл елде бір бүлік,
Көз жұмған сәтінен корольдің.
Келді олар Леонардқа дүрлігіп,
«Патшасы — сенсің, — деп, — бар елдің»
Леонардқа белгілі соғыстың
Патшалар өнері екені.
Жазуға одасын жеңістің
Ақындар үлгермей кетеді.
Ел тыным тапқанда тоқталып,
Егінші соқамен күйбеңдеп,
Леонардқа айтты енді кеп халық:
«Басың жас, әйел ал, үйлен» — деп.
Сабырлы, ақжарқын ...қайғылы
Леонард үн-түнсіз қалған-ды.
Қамалдан жоғалды сол түні
Қалың ел таба алмай таң қалды.
Тек қана бақташы бір бала
Сол түні түнерген таулардан
Көп үннің гуілін тыңдаған —
Келіскен сарынды аңғарған.
Бүркітпен, қошқармен бірлесіп,
Адам мен арыстан үн қосып,
Өкірген, ән салған сияқты
Дауыстар жаңғырған түн кешіп...
Три года чума и голод
Разоряли большую страну,
И народ сказал Леонарду:
— Спаси нас, ты добр и мудр. —
Старинных, заветных свитков
Все тайны знал Леонард,
В одно короткое лето
Страна была спасена.
Случились распри и войны,
Когда скончался король,
Народ сказал Леонарду:
— Отныне король наш ты. —
Была Леонарду знакома
Война, искусство царей,
Поэты победные оды
Не успевали писать.
Когда ж страна усмирилась
И пахарь взялся за плуг,
Народ сказал Леонарду:
— Ты молод, возьми жену. —
Спокойный, ясный и грустный,
В ответ молчал Леонард,
А ночью скрылся из замка,
Куда — не узнал никто.
Лишь мальчик пастух, дремавший
В ту ночь в угрюмых горах,
Говорил, что явственно слышал
Согласный гул голосов.
Как будто орел парящий,
Овен, человек и лев
Вопияли, пели, взывали,
Говорили зараз во тьме.